ძიება.

დიდი ხანია თმის შეჭრა მაქვს გადაწყვეტილი, როგორც იქნა დრო გამოვნახე და დღეს მოვახერხე. კარგა ხანი ვფიქრობდი, როგორი ვარცხნილობა შემერჩია, განვიხილე სხვადასხვა ვარიანტები. თითქმის ყველა რაღაც მიზეზის გამო დავიწუნე. ბოლოს რაოდენ ბანალურიც არ უნდა იყოს კარე შევიჭერი, რატომღაც მეგონა არ მომიხდებოდა, მაგრამ ვინც ნახა მეტ-ნაკლებად ყველას მოეწონა. საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე კი დიდი გზა გავიარე:



ეს ვარიანტი დავიწუნე, იმიტომ რომ როცა გაიზრდებოდა უშნოდ დადგებოდა.



ამისთვის ყოველდღე ახალად დაკრეფილ გვირილებს ვერ ვიშოვიდი :(



ამითი შენობაში, განსაკუთრებით დაბალ ჭერიანში, ვერ გავიმართებოდი და წელის ტკივილს ავიკიდებდი..





ეს ორიც ძალიან მომეწონა, მაგრამ ყოველ დილით 8 საათზე ძილბურანში მყოფი, ნამდვილად ვერ დავიყენებდი და თუ მოვახერხებდი, პროპელერი უკან გამომივიდოდა და შველს სამ ან ორხ რქას მივაბამდი..



ამითი მუდმივი შიშის ქვეშ ვერ ვიცხოვრებდი..



ამან სიმსონების კლოუნი, კრასტი გამახსენდა და რატომღაც ჩავთვალე, რომ ხალხი ასეთი ვარცხნილობით სერიოზულად არ აღმიქვამდა.:|



ბოლოს თავი დავიწყნარე, ახალ წლამდე გამეზრდება და ასე დავიყენებ.
აბა რას იტყვით? ნუთუ არ მოგწონთ? :O

Nāga

ძალიან კი მეზარება პოსტის დაწერა, მაგრამ პირობა დავდე, რომ როცა დავამთავრებდი ერთ ნახატზე მუშაობას, დავბრუნდებოდი. სამი დღე დაღალული შრომის შემდეგ, შედეგი მივიღე.

თავიდან ვთქვა როგორ მოხდა? მივდიოდი, კიარადა ვხატავდი, ნუ დავხატე, მერე ჩემმა მეგობარმა სურათი გადაუღო და მომცა, ნუ რაღაც კოშმარი იყო, არარას გავდა. მერე გადავწყვიტე დამემუშავებინა ჩემს ძმა და მეგობართან ფოტოშოპთან. და ბოლო მივიღე ეს.

თუ მოგეწონებათ ძალიან გამიხარდება, იმიტომ რომ დიდი შრომა მაქვს ჩადებული და უამრავი ნერვული უჯრედი შეწირული, თუ არა - მაგი მადარდეთ :D.

დღეს პირველი აპრილია, ჯერ არაფერი მომიტყუებია, იმედია დღის ბოლომდე შევინარჩუნებ სამიგინა''ლ''ურობას. :P

გემშვიდობები ჩემო ბლოგუნა

ზუსტად ერთი კვირაა პოსტი არ დამიწერია, ალბათ ეს ბლოგიც მომბეზრდა ისე როგორც სხვა ყველაფერი. ცხოვრება ჩვეული სისწრაფით, მოულოდნელობებით, ერთფეროვნებით, სიხარულითა და ხანდახან იმედგაცრუებით მიდის.

განსაკუთრებული არაფერი ხდება რის შესახებაც შეიძლება დავწერო, პრინციპში არც წინათ ხდებოდა მაგრამ მაინც ვწერდი, ახლა ამის სურვილი აღარ მაქვს. გული მწყდება, მაგრამ უკვე ვგრძნობ რომ უნდა გავიზარდო.

რომელიმე საინტერესო ხელოვანს თუ წავაწყდები აუცილებლად დავწერ მასზე.

ილუსტრაციებმა და კომპიუტერულმა გრაფიკამ გამიტაცა, რაღაცეებ ვცდილობ, ვნახოთ რა გამომივა.

დღეს Surf's Up-ს ვუყურე, ძალიან მომეწონა, დიდი სიამოვნება მივიღე არა მარტო სცენარით, არამედ გრაფიკული შესრულებითაც, გირჩევთ თქვენც უყუროთ.

ახლა Mr. Tom - Patrick Watson ვუსმენ, რაღაც სევდა შემომაწვა და წერის სურვილი გამიჩნდა. არ ვიცოდი რაზე დამეწერე და ამიტომ გადავწყვიტე მიმომეხილა ნაკლებად საინტერესო ჩემი ცხოვრება.

ცოტა ხნით გემშვიდობები ჩემო ბლოგუნა, სანამ წერის სურვილი დამიბრუნდება.