სიზმარი: ბეწვი

მივრბივარ, ალბათ ისე როგორც ლოლა.
შემამაჩნია ანიამ და გამომეკიდა, ეტლით.
მე ვერ ვამჩნევ და გავრბივარ.
შევდივარ შენობაში, სადაც სანთლის შუქია, ოთახის ბოლოში დგას მაგიდა, რეგისტრატურაა. მაგიდის უკან პატარა კარი. მე დაუკითხავად მივდივარ კარისკენ, ვაღებ კარს, რომელიც მუხლებამდე მწვდება, ვიხედები შიგნით და ვხედავ ძალიან დიდ სტადიონს, მზე ანათებს, ქონდრის კაცები მიდი-მოდიან. ჩემს დანახვაზე ყველა ჩემსკენ მოდის. ამ დროს ანიაც დამეწია. უცებ ვიღაც ბიჭი შემოვიდა, რომელიც ძიუდოს კლუბს ეძებდა. ჩემზე პატარა იყო, მაგრამ მაინც შემიყვარდა. გამოვედით ხელიხელჩაკიდებულები და დავიწყეთ ძიუდოს კლუბის ძებნა, თუმცა მე რატომღაც მეგონა, რომ როკ-კლუბს ვეძებდით.
სადღაც გაქრა, მე მარტო დავრჩი და შევხვდი ჩემი კლასელის ძმას, იმ კლასელის რომელიც დედის ერთაა. ეს მაღალი, ქერათმიანი, ცისფერთვალება ძმა ცდილობდა თავი მოეწონებუნა ჩემთვის, მე მეზიზღებოდა, ვცდილობდი თავიდან მომეშორებინა და ბოლოს გამოვიქეცი.
საღამოა და სიზმრის დახურვაა, ფოიერვერკი. მოვიდა ძიუდოს კლუბის მაძებარი, ცისფერმაიკიანი, ხუჭუჭთმიანი ბიჭი ჩამეხუტა და მე დავმშვიდდი.

რა დასაწერი ეს იყო, მაგრამ ამ წუთას მოვჩი ფილმის ყურებას, რომელსაც ისეთივე სუნი ქონდა როგორც ჩემს სიზმარს, თავისი ქონდრის კაცებით, ფოტოგრაფით, გულის ამრევი ლამაზმანებით და პატარა კარით, რომელსაც თუ გააღებ ყველაფერს ჩაწვდები, მთავარია არ შეგეშინდეს.

Old Tbilisi Identity and Spirit

გუშინ, 7 ივლისს, იყო ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი დღე. სხვა გზა არაა, აუცილებლად უნდა დავწერო ამის შესახებ. ჩემი ფოტო გამოფინეს გოეთეს ინსტიტუტში ჩატარებულ კონკურსზე ''ძველი თბილისის იდენტობა და სული''.
ყველაფერი კი აი როგორ დაიწყო...
ჩემმა ერთ-ერთმა ინტერნეტ მეგობარმა MY DECEMBER (იგივე ნიკოლოზ ჟორჟიკაშვილი) მითხრა, რომ FB-ზე ჯგუფში ''Old Tbilisi Identity and Spirit'' დევს ფოტო, რომელიც ჩემს ერთ-ერთ ფოტოს ძალიან გავს, გადავედი ამ ჯგუფის გვერდზე, დავათვალიერე და მეც ავტვირთე ჩემი ფოტოები. რამდენიმე კვირის შემდეგ მომიდა წერილი ამ ჯგუფიდან, რომელიც მე მორიგი სპამი მეგონა, გავხენი, მაგრამ არ წამიკითხავს. იმავე დღეს მომწერა ჩემმა მეგობარმა და მითხრა, რომ თავისი მონაცემები გაუგზავნა ჯგუფის ორგანიზატორებს და მე მკითხა გავაგზავნე თუ არა. მე, როგორც ნამდვილი ტუგადუმი თევზი სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ თურმე კონკურსში ვიღებდი მონაწილეობას. დიდხანს ვიორჭოფე გამეგზავნა თუ არა საკონტაქტო ინფორმაცია, ბოლოს მივხვდი, რომ არაფერს ვკარგავდი და გავაგზავნე. რამდენიმე დღეში დამირეკეს და მითხრეს, რომ ჩემი ფოტო შეირჩა გამოფენისთვის და დიდი ზომა, საბეჭდი ვერსია უნდა გამეგზავნა მათთვის. რა თქმა უნდა ძალიან გამიხარდა, ასე მემგონი კაი ხანია არაფერი გამხარებია, მაგრამ უცებ თავში დამარტყა, რომ დიდი ზომა არ მქონდა. კიდევ კარგი ვიპოვე დიდი ზომის დაუმუშავებელი ვერსია და დავიწყე მისი გამუშავება. თავად იხილეთ:

დაახლოებით ორ საათში გავაგზავნე. გუშინ კი ვიხილე გამოფენაზე, კედელზე ერთ-ერთ ცენტრალურ ადგილას.

მოკლედ ძალიან გახარებული ვარ, იმიტომ რომ ჩემთვის ეს ძალიან დიდი წარმატებაა, 300-მდე ფოტოდან შეირჩა 50-მდე და ერთ-ერთი იყო ჩემიც. თან არ დაგავიწყდეთ, რომ მე არავითარი განათლება არ მაქვს ამ სფეროში მიღებული, ვიღებ ჩემთვის და ჩემს ჭიას ვახარებ, ძალიან ცოტას მოსწონს ის სტილი, რომელიც ჩემთვის ჰაერივითაა. როცა მინიმალისტურ ფოტოებს ვუყურებ, ყველაფერი მავიწყდება და ძალიან დიდ სიამოვნებას ვიღებ.
ვსიო ეს იყო და ეს, ეხლა წავედი ფარმქიმია მაქვს სასწავლი.

წინასაახალწლო ბოდვა.

გთავაზობთ ჩემს ტოქსიკოლოგიური ქიმიის რვეულში დღეს გაკეთებულ ჩანაწერს:

''სევოდნია 20-ოე იუნია ი ია დუმაიუ ჩტო ია ს ლიხკა სრიხნულას, აბა რას მივაწერო ეს ბოდვა, პაჩემუ მნე ზახატელოს ეტო ნაპისატ?! ია ნე პანიმაიუ სებია, ია დუმაიუ შტო ია შევძლებუიუ პონიატ ტოქსიკოლოგნუიუ ხიმიუ?!

სეიჩას თვრამეტი საათი ი დვაცატ პიატ მინუტ ი უ მენია სევოდნია იშო ნადა ნაუჩიტსია სტო ტესტ, ნო უ მენია უჟე ნეტუ მოზგ, არა იესტ (გავაგზავნი კოსმოსში, რა იცი რა ხდება).

პოკა ია ჟივა უ მენია იესტ ი ბუდეტ მაზგი, პოეტამუ ია დალჟნა სეიჩას პრიკრატიტ ეტოტ დომხალ ი ბოდვუ ი გაგრძელებავატ უჩენიე ტოქსიკოლოგნუიუ ხიმიუ, იესლი ნა ეტოი პლანეტე იესტ ტაკოი ჩელავეკ კტო ნიკაგდა ნე უვედიტ ეტოტ ჩანაწერ ია ბუდუ რადა, პოტომუშტო ეტა ბუდეტ ზნაჩიტ შტო ესტ ჩილავეკ კტო ნე ზნაეტ მაიო უგზოუკლოვნუიუ დებილავანიე.

ვსიო უჯე თვრამეტი საათი დვაცატ ვოსემ მინუტა, ია მოგუ სკაზატ ჩტო ია დასვენებავალა ი მოგუ მიბრუნდებავატ კ მეტაფოსუ, დიქლორფოსუ, პაქიკარპინუ, დიქლორეთანუ ი დანარჩენუ იდიოტნუიუ ტოქსიკოლოგნუიუ ხიმიუ.

დასვიდაია.

ჰა, ჰა, ჰა.. პრიკოლნა.

უი ჩუტ ნე ზაბილა ს ნოვიმ გოდამ.''

Koi FISH

ამ ბოლო დროს დამაინტერესა ტატუებმა და მათმა მნიშვნელობამ, არა მგონია გავიკეთო თუმცა სურვილი მაქვს. რატომღაც თევზის ტატუზე შევაჩერე არჩევანი, თუმცა სანამ უშუალოდ მასზე წავაწყდებოდი ინფორმაციას უარავი სტატია წავიკითხე, ზოგადად თევზის სიმბოლიკაზე.
ბევრი ანტიკური სამყაროსთვის თევზის სიმბოლო ასოცირდებოდა პირველ რიგში წყალთან, დედასა და უდიდეს ქალღმერთთან.

თევზის სიმბოლო პირველად გვხვდება ჩვ. წ-მდე 6000 წელს ჩრდ. ევროპის ერთ-ერთ გამოქვაბულში, უფრო მოგვიანებით ინდურ კერამიკაზე, რაც მიუთითებს მის ანტიკურობასა და დიდ პოპულარობაზე ძველა სამყაროში.
რაც შეეხება თევზის ტატუს, არსებობს თევზის ტატუს უამრავი სახესხვაობა, მისი უამრავი სახეობიდან გამომდინარე, თუმცა ყველაზე დიდი პოპულარობით სარგებლობს, ჰოროსკოპის ურთიერთსაწინააღმდეგო მიმართულებით მცურავი თევზები და იაპონური ლეგენდის გმირი თევზი KOI.

იაპონური ლეგენდის თანახმად თევზი KOI მიცურავს დინების საწინააღმდეგო მიმართულებით, რათა გადალახოს დრაკონის კარიბჭე ყვითელ მდინარეზე და თავად გადაიქცეს დრაკონად. KOI Fish-ს მოაქვს იღბალი, გარდა ამისა იგი ასოცირდება ამბიციასთან და თავგადასავალთან, წარმატებასთან და უდიდეს სიძლიერესთან.
მართალი გითხრათ მე დიდად არ მომწონს KOI Fish-ი, ჩემთვის იგი გადატვირთულია, მე კი, ალბათ გეცოდინებათ, რომ სიმარტივე და სისადავე მიზიდავს.
ძალიან საინტერესოა სხვადასხვა სახეობის თევზის მნიშვნელობა, თუმცა თავს არ შეგაწყენთ, თუ დაინტერესდებით დაწვრილებით აქ იხილეთ.

Auf Wiedersehen!

ცოტა ხნით.





ნეტა ვინმე მიხვდება?!

10:9 ანუ ფარჩაკი მხარვრების შემოქმედება.

17 მაისი. დამეზარა უნივერსიტეტში წასვლა. მე და ჩემი თანასექტელი თეკინიო გავუდექით გზას, ბევრი ვიარეთ თუ ცოტა ვიარეთ, ბევრი ვიარეთ.
მერე გადავწყვიტეთ შეგვესვენა და მივაკითხეთ ჩვენს ე.წ. ''სოკოს ბაღს''. რაოდენ გულის ამაჩუყებელიც არ უნდა იყოს წვიმის პირველი სერია იქ, პირველი წვიმის ბაღში, ვიწვნიეთ.


პირველი წვიმის ტო ისწ სოკოს ბაღი :) ვავა :((( ფარჩაკი მხატვრების შემოქმედება

კვლავ ავირჩიეთ ცხოვრების მოძრავი წესი და გადავწყვიტეთ ახალი ხიდი გვენახა, მშვიდობის. დაახლოებით ამ დროისთვის უკვე დავიწყეთ მიხვედრა, რომ დღეს უბანძესად ვღადაობდით და ისიც გაგვახსენდა, რომ დღეს ლუზერთა საერთაშორისო დღეა (ყველა ლუზერს გილოცავთ, ჩემი თამადობით). ამასთან დაკავშირებით ჩავრთეთ ბანძ-ღადაობა საზომი და ავიწყეთ ათვლა, რატომღაც თეკინიომ აიჩემა რომ გამარჯვებული ნაკლები ქულების მქონე მოასპარეზე უნდა გამხდარიყო, მე ამასთან დაკავშირებით პროტესტი გამოვთქვი, იმიტომ რომ უკვე ბლომად მქონდა ქულები დაგროვილი, თუმცა ჩემი პროტესტი მიიფარცხა მთაწმინდელი ქვეშაფსია ქილერის მიერ.

ხო მართლა არ დამავიწყდეს ყველა ადგილას სადაც გავჩერდით, პატარა თანაჩანახატი გავაკეთეთ. პარალელურად გთავაზობთ მათ.

ახლა კი დავუბრუნდები მშვიდობის ხიდს.
იქამდე ცოტა ხნით აბანოებთანაც შევისვენეთ. პატარა ჩანახატის გასაკეთებლად.


ძველი თბილისური ვოიაჟი (ფარჩაკი მხატვრების მე-2 გაჩერება)

მშვიდობის ხიდი: ძალიან მომეწონა მოაჯირებზე წვრილი განათება, მაგრამ რაღაც ნამეტანი ყანყალებდა (შეიძლება ჩვენ მოგვეჩვენა, მაგრამ აშკარად არ ვიყავით მთვრალები), როგორ იქნა გავასწარით.
იმ დროისთვის წვიმის მეორე სერია დაიწყო, ჩვენც ამაყად შევხვდით მას და ამჯერად უკვე შარდენის ქუჩის პირდაპირ რო ბაღია, სახელი არ ვიცი, იქ აღმოვჩნდით.


წვიმს და მეტი აღარ შეგვიძლია :(( გვისველდება შედევრი :)) 4:4 ( 5:4 უკვე)

ცოტა დრო გავიდა, თუ ბევრი დრო გავიდა, ბევრი დრო გავიდა. წამოვედით და ჩვენს ოო დიდ თანასექტელ თიკინიოს ძღვენი მივართვით. თიკინიო (მწვანე კალია, ე.წ. დეიდა) იმდენად ყმაყოფილი დარჩა, რომ საღამოს ათ საათამდე სინთეზატორი ვერ გამოვგლიჯეთ ხელიდან, იმღერა მაგრამ რა იმღება, ვიმღერეთ, მაგრამ რა ვიმღერეთ, ვიმღერეთ. სულ ეს იყო, მერე სახლში წამოვცუნცულდი და ეხლა ამას ვჯახირობ.

თიკინიო და თეკინიო იქა, თაკინიო აქა.

Universe

რა არის სამყარო, და რანი ვართ ჩვენ მასთან მიმართებაში.
იცოდით, რომ თითოეულ ჩვენგანს თავში თავისი სამყარო აქვს? არა ეს რათქმა უნდა ყველამ იცის მაგრამ, ის ყველამ არ იცის რომ იგი ზუსტად იმ სამყაროს იდენტურია სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ.



რამდენი მსგავსებაა ადამიანსა და მთლიანად სამყაროს შორის, თუნდაც გარემომცველ ბუნებას შორის. შეგიძლიათ ვინმემ ამიხსნათ რატომ აქვს ჩვენს ტვინს ნიგვზის ფორმა, ან თირკმელს ლობიოსი? ან როგორ ქმნის ბუნება ისეთ სიმეტრიულ ფორმას როგორიც ფიფქია, როგორ ახერხებენ ფუტკრები ფიჭის აშენებას, ნაგებობის, რომელიც დღემდე აკვირვებს ადამიანს. როგორ მოქმედებენ ასე შეთანხმებულად ჭიანჭველების კოლონიები, ან როგორ ზიდავენ თავის წონაზე მეტ ტვირთს? რატომ გავს ასე ძალიან ატომის სტრუქტურა მზის სისტემას? როგორ შეიძლება სულ რაღაც 4 ნუკლეოტიდი ისე გადალეგდეს დნმ-ში რომ არცერთი იდენტური ადამიანი არ დაიბადოს? დელფინები ხომ ჩვენზე განვითარებული არსებები არიან, რატომ არ განაგებენ ისინი ჩვენს პლანეტას? ან კი არის სიცოცხლე სადმე სხვაგან, და თუ არის, არის კი ის ისეთი მრავალფეროვანი, როგორიც ჩვენია? იქნებ ყველა ჩვენგანის ტვინში არსებობს დამოუკიდებელი სამყარო თავისი გალაქტიკებით, ვარსკვლავებით და პლანეტებით.



საიდუმლოებით მოცულია ჩვენი სამყარო, პასუხი ჯერ არაფერზე ვიცით, ხოლო საიდულოს საიდუმლო ემატება, და უფრო მეტად ვიკარგებით ტვინის ნეირონებივით დახლართულ ქსელში, რომელიც თურმე ამავდროულად ძალიან გავს სამყაროს.

?

რა/ვინ ვარ?

სად ვარ?

რატომ ვარ?

სად წავალ?

როგორ წავალ?

როდის წავალ?

აზრები აზრებზე.. ფიქრები ფიქრებზე.. როდესმე დამთავრდება? ალბათ არასდროს.. ყოველ დღე ერთი და იგივე, და ვხვდები რომ ყოველდღიურად უფრო ღრმად ვეშვები გაურკვევლობაში.. ვხვდები რომ სრულიად მარტო ვარ.. ან საერთოდ ვაარ? ან ვინ ვარ? იქნებ მე ვარ ცენტრი და ყველაფერი ჩემს ირგვლივ ბრუნავს, იქნებ მთელი სამყარო ჩემი გამოგონილია და ის ხვდება რასაც ჩემი ქვეცნობიერი გადაწყვეტს. ან იქნებ უბრალოდ რომელიმე სხვა არსების რიგითი გამოგონილი მირაჟი ვარ. მაგრამ არა მირაჟს ალბათ არ ექნება ამის შეცნობის უნარი.

რა სისულელეა ეს ყველაფერი.. მინდა გავიგო რატომ? მიზანი რა აქვს ჩემს არსებობას ან ჩემს მოვლინებას, და საერთოდ რა საჭიროა გონიერი, მოაზროვნე არსებების არსებობა სამყაროში, ის ხომ მაინც თავისი ცხოვრებით ცხოვრობს.. სამყარო ვითარდება, იზრდება, პატარავდება, იკუმშება და ფართოვდება, მაგრამ ჩვენ? ჩვენი ცხოვრება იმდენად ხანმოკლე, უაზრობადაც კი მეჩვენება ხანდახან, ვის დასჭირდა ჩვენი გაჩენა ან რაში დასჭრდა..

რა პატარა ვარ, რა ცოტაა ჩემი ენერგია, რისი შეცვლა ჩემიძლია.

ალბათ ყველაფრის, თუ მოვინდომებ, უბრალოდ ძალის გამოყენება უნდა ვისწავლო, მიზანი დავისახო და ყველაფერს მივაღწევ, მაგრამ რა? რისთვის? რატომ?

ვფიქრობ და ვგრძნობ საფეთქლებზე ყრუ ტკივილს, ვცდილობ შევწყვიტო ეს ყველაფერი, მაგრამ არ გამოდის..

გამოსავალს ვეძებ. ჯერ არ ჩანს. თმა ქერად ხომ არ შევიღებო? ამბობენ ქერები არ ფიქრობენო :))

ვინ ვარ?

ჭიანჭველა უზარმაზარ სამყაროში, რომლის არსიც კი არ ესმის, რომელიც მთელი ცხოვრება შრომობს, რომელიც მთელი ცხოვრება ცდილობს უზრუნველი მომავალი შეიქმნას, რომელსაც ერთ მშვენიერ დღეს გაჭყლიტავენ და რომელიც არავის გაახსენებდა რამდენიმე წლის შემდეგ.

აი ამას ქვია ქრონიკული დეპრესია, მარტოობა და სრული უიმედობა.

ძალიან ემო პოსტი გამომიმივიდა, მაგრამ მთავარი სხვა რამაა ყველაფერი უნდა მოასწრო რისი გაკეთებაც გინდა, ცხოვრებით სრულად უნდა დატკბე და ტვინი სხვა რამით უნდა დააკავო, სრულ სასოწარკვეთაში რომ არ ჩავარდე ადამიანი.

SELF

არაფრის დაწერას არ ვაპირაბ უბრალოდ საკუთარი თავის ამსახველი არაჩვეულებრივი სურათი აღმოვაჩინე, უფრო სწორედ ჩემი სექტის ასოცირებულმა წევრმა ე.წ.-მა დეიდამ მწვანე კალიამ მაჩუქა. დიდი მადლობა თიკინიო, როძინა ნე ზაბუდეტ ტვოიო თავგანწირვა ი თავდადებოვანიე.

ისე საინტერესოა რას დაინახავ პიველად შენ, ჩემო მკითხველო.


P.S. პროსტა თეფშზე რომ დევს რაღაც პონტში ტეხს, გატრუპულია ანუ :S

ძიება.

დიდი ხანია თმის შეჭრა მაქვს გადაწყვეტილი, როგორც იქნა დრო გამოვნახე და დღეს მოვახერხე. კარგა ხანი ვფიქრობდი, როგორი ვარცხნილობა შემერჩია, განვიხილე სხვადასხვა ვარიანტები. თითქმის ყველა რაღაც მიზეზის გამო დავიწუნე. ბოლოს რაოდენ ბანალურიც არ უნდა იყოს კარე შევიჭერი, რატომღაც მეგონა არ მომიხდებოდა, მაგრამ ვინც ნახა მეტ-ნაკლებად ყველას მოეწონა. საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე კი დიდი გზა გავიარე:



ეს ვარიანტი დავიწუნე, იმიტომ რომ როცა გაიზრდებოდა უშნოდ დადგებოდა.



ამისთვის ყოველდღე ახალად დაკრეფილ გვირილებს ვერ ვიშოვიდი :(



ამითი შენობაში, განსაკუთრებით დაბალ ჭერიანში, ვერ გავიმართებოდი და წელის ტკივილს ავიკიდებდი..





ეს ორიც ძალიან მომეწონა, მაგრამ ყოველ დილით 8 საათზე ძილბურანში მყოფი, ნამდვილად ვერ დავიყენებდი და თუ მოვახერხებდი, პროპელერი უკან გამომივიდოდა და შველს სამ ან ორხ რქას მივაბამდი..



ამითი მუდმივი შიშის ქვეშ ვერ ვიცხოვრებდი..



ამან სიმსონების კლოუნი, კრასტი გამახსენდა და რატომღაც ჩავთვალე, რომ ხალხი ასეთი ვარცხნილობით სერიოზულად არ აღმიქვამდა.:|



ბოლოს თავი დავიწყნარე, ახალ წლამდე გამეზრდება და ასე დავიყენებ.
აბა რას იტყვით? ნუთუ არ მოგწონთ? :O

Nāga

ძალიან კი მეზარება პოსტის დაწერა, მაგრამ პირობა დავდე, რომ როცა დავამთავრებდი ერთ ნახატზე მუშაობას, დავბრუნდებოდი. სამი დღე დაღალული შრომის შემდეგ, შედეგი მივიღე.

თავიდან ვთქვა როგორ მოხდა? მივდიოდი, კიარადა ვხატავდი, ნუ დავხატე, მერე ჩემმა მეგობარმა სურათი გადაუღო და მომცა, ნუ რაღაც კოშმარი იყო, არარას გავდა. მერე გადავწყვიტე დამემუშავებინა ჩემს ძმა და მეგობართან ფოტოშოპთან. და ბოლო მივიღე ეს.

თუ მოგეწონებათ ძალიან გამიხარდება, იმიტომ რომ დიდი შრომა მაქვს ჩადებული და უამრავი ნერვული უჯრედი შეწირული, თუ არა - მაგი მადარდეთ :D.

დღეს პირველი აპრილია, ჯერ არაფერი მომიტყუებია, იმედია დღის ბოლომდე შევინარჩუნებ სამიგინა''ლ''ურობას. :P

გემშვიდობები ჩემო ბლოგუნა

ზუსტად ერთი კვირაა პოსტი არ დამიწერია, ალბათ ეს ბლოგიც მომბეზრდა ისე როგორც სხვა ყველაფერი. ცხოვრება ჩვეული სისწრაფით, მოულოდნელობებით, ერთფეროვნებით, სიხარულითა და ხანდახან იმედგაცრუებით მიდის.

განსაკუთრებული არაფერი ხდება რის შესახებაც შეიძლება დავწერო, პრინციპში არც წინათ ხდებოდა მაგრამ მაინც ვწერდი, ახლა ამის სურვილი აღარ მაქვს. გული მწყდება, მაგრამ უკვე ვგრძნობ რომ უნდა გავიზარდო.

რომელიმე საინტერესო ხელოვანს თუ წავაწყდები აუცილებლად დავწერ მასზე.

ილუსტრაციებმა და კომპიუტერულმა გრაფიკამ გამიტაცა, რაღაცეებ ვცდილობ, ვნახოთ რა გამომივა.

დღეს Surf's Up-ს ვუყურე, ძალიან მომეწონა, დიდი სიამოვნება მივიღე არა მარტო სცენარით, არამედ გრაფიკული შესრულებითაც, გირჩევთ თქვენც უყუროთ.

ახლა Mr. Tom - Patrick Watson ვუსმენ, რაღაც სევდა შემომაწვა და წერის სურვილი გამიჩნდა. არ ვიცოდი რაზე დამეწერე და ამიტომ გადავწყვიტე მიმომეხილა ნაკლებად საინტერესო ჩემი ცხოვრება.

ცოტა ხნით გემშვიდობები ჩემო ბლოგუნა, სანამ წერის სურვილი დამიბრუნდება.

მოგზაურობა ოცნებაში..

მზე მომენატრა.. ზღვა მომენატრა..





როდესაც ეს ფოტო დავინახე, წამით გავიტრუნე და დავაშტერდი, მალე მივხვდი, რომ თვალები დახუჭული მქონდა და სადღაც სხვაგან ვიყავი..
მივცურავდი, ნელი სვლით მივცურავდი..
მესმოდა მხოლოდ საკუთარი გულის ჯგერა და გაბმლი სუნთქვა, და კიდევ მდუმარება..
ზღვის მრავლისმთქმელი მდუმარება მესმოდა.
ნეტარებაში ჩაძირული ზღვის ზედაპირზე ვტივტივებდი და განვაგრძობდი ცურვას, ნელი სვლით ცურვას ჰორიზონტისკენ..

მზე მომენატრა..ზღვა მომენატრა..

დილით ზღვაზე გასვლა.
დაღლამდე ცურვა.
მეგობრები და კარტი.
მზეზე ალაპლაპებული გარუჯული სხეული.
გამვლელ ბიჭზე გაყოლებული მზერა.
მეგობრის მოულოდნელი მზერა ჩემზე. დამიჭირა.
მერე სიცილი და აღიარება:
-მეც მომეწონა.

მზე მომენატრა.. ზღვა მომენატრა..

მოსაღამოვდა. ფეხშიშველი მივუყვები სანაპიროს, რომელიც უსასრულო მეჩვენება. ვხვდები, რომ თუ განვაგრძობ ამ გზას, აღმოვჩნდები სრულიად სხვა გარემოში, სხვა ქვეყანაში, უცხო ადამიანებთან, რომლებიც ვერ გამიგებენ და რომლებსაც ვერ გავუგებ. და უცებ გავიფიქრე აქ ვინ მიგებს? ან ვის ვუგებ? გავხედე ჰორიზონთის ხაზს, რომელსაც მზე შუაზე გაეყო და ახლა მისი მხოლოდ ერთ ნაწილი ჩანდა.. მივხვდი, რომ მოგზაურობა დასრულდა..
ღრმად ჩავისუნთქე იოდით გაჟღენთილი ჰაერი და დავბრუნდი..




მზე მომენატრა.. ზღვა მომენატრა..

პირველი ფოტოს ავტორი სამწუხაროდ არ ვიცი..

მეორე ჩემია..

გრძნობებში გარკვევა

ყოველთვის მიჩნდება კითხვა, ნეტა ვინმე ფიქრობს ზუსტად ისე, როგორც მე? ალბათ, არა. ყველა ადამიანი ხომ ინდივიდუალური და სრულიად განსხვავებულია. როგორც ვიცით ტვინი დღედაღამ მუშაობს არდადეგების, შვებულების და დეკრეტის გარეშე. სხვა რომ არაფერი ვთქვათ, სწორედ იგი აკონტროლებს ორ სასიცოცხლო მნიშვნელობის ფუნქციას ორგანიზმში: გულის მუშაობასა და სუნთქვას. მაგრამ არ დაგვავიწყდეს რომ გარდა ამ ყველაფრისა იგი ფიქრობს კიდეც (ნუ ყოველშემთხვევაში ჩემი კი :P).
აი ჩემი ფიქრები კი, ბრძოლის ველს გავს ჩემსა და ჩემს მეორე მეს შორის.. საოცრად განვსხვავდებით ერთმანეთისგან, რაც არ უნდა ვთქვა ან გავაკეთო არაფერი მოსწონს, ყველა აზრში მეწინააღმდეგება და ყოველთვის საბაბს ეძებს, რომ მეჩხუბოს. ელემენტარულ საყოფაცხოვრებო წვრილმანებზეც კი თავისებური აზრი აქვს და რაც მთავარია ჩემგან სრულიად განსხვავებული.


ახლა მინდა წარმოგიდგინოთ ერთი ჩვეულებრივი, სხვებისგან არაფრით განსხვავებული დიალოგი, კამათი ჩემს მეორე მესთან.. და რაზე თუ იცით? ტანსაცმელზე..:

- რა ჩავიცვა?
- მე რავიცი, რაც გინდა ის ჩაიცვი.
- უიმეე, შენს მეორე მე გქვია რა, ტფუი..ამას ჩავიცმევ.
- ხო ეგ ჩაიცვი და მენაგვეები, რომ ჩაგივლიან შემთხვევით თავიათ მანქანაში თუ ჩაგაგდეს არ გაგიკვირდეს და შეიფერე.
- შენ რა გინდა ვაბშე, შე მათხოჯო. აბა რა ჯანდაბა ჩავიცვა მითხარი.
- აი ეს.
- მადლობა რჩევისთვის და კიდევ უფრო დიდი მადლობა ღმერთს, რომ აზროვნების უნარი მომანიჭა და უარის თქმა შემიძლია შენს უგზოუკლოდ დახვეწლ რჩევაზე.
- აუფ.. წადი რა, აწი მე შენ რამე გითხრა..
- არც მჭირდება, ვინ გკითხა ვაბშე რამე, ვერ მოკეტავ?! ამას ჩავიცმევ და მორჩა.
- ფუუუ... და ვის ტვინში ვცხოვრობ (საფეთქლებს იზელს), ამას მერჩია დაჟე კოხორას ტვინში მეცხოვრა, ის .... დამიჯერებდა მაინც.
- ჰოდა მიბრძანდი, არავის დაუპატიჟებიხარ. გამომიჩნდა აქ მოდის კანონმდებელი. წაეთრიე რა ვაბშე მათხოვარო შემოკედლებულო.
- კიდე საკითხავია ვინაა შემოკედლებული ბომჟო ლოთო.
- რავიცი იმ დღეს კი კარგად სვამდი.. მიდი, მიდი კიდე ერცთიცო იხვეწებოდი :D არაფრის ღირსი არ ხარ.
- სულ ტიტველი წადი თუ გინდა. არ მკიდია?! მართლა ტუგადუმი თევზი ხარ რა.
- შენ ვინ ხარ ერთი? ძაან მაინტერესებს.
- მე მოაზროვნე თევზი ვარ :P :D.
- აუფ, რა შუტნიცა ხააარ, გაიღვიძა ხო ისევ დახშულმა ტალანტმა თუ როგორაა? :D
- არ მაინტერესებს, ჩაიცვი დროზე და წაეთრიე დაგაგვინდა თუ ხვდები საერთოდ მაგდენს.
- ხო, კაი, კაი. რამდენი დრო დამაკარგვინე, ვინ ხარ საიდან მოხვედი?! ვერ გიტან.
- მოგიწევს ჩემი ატანა სიკვდილამდე და სიკვდილის მერე თუ რამეა იქაც. იF.

გრძელდება ფიქრი და გრძელდება ომი. და ასე ყოელდღე, ყოველდღე რა - ყოველწამს. მერე მოვა ვიღაცა და მეტყვის გრძნობებში გარკვევა გჭირდებაო :D.. მაგრები არიან ეს ეკონომისტი ფსიქოლოგები..

დავლიოთ და ვიბოდიალოთ

კაthოჩე გუშინ იყო 23 თებერვალი - წითელი არმიის დღე, საყოველთაოდ ცნობილი კაცთა დღე და პარალელურად ჩემი დაბადების დღე(ც).
ბავშვობიდან, არა გატყუებთ, მოზარდობიდან არ მომწონს ეს დღე, ჯერ ვირივით უნდა დაიღალო, რომ სტუმრებს ასიამოვნო, მერე მთელი დღე ყურადღების ცენტრში უნდა იყო და სახიდან არ უნდა მოიშორო დებილი ღიმილი :) - ამის მსგავსი, და რაც ყველაზე დასანანია გემატება წლები, პასუხისმგებლობა და მოვალეობები.
ეს დაბადების დღის ბნელი მხარეა, მე მინდა ნათელ მხარეზე მოგითხროთ.. რა სჯობს ამ დღის მეგობრების წრეში გატარებას, გართობას, სიცილს და''ახალგაზრდობის'' გახსენებას. მეც სწორედ ასე გავატარე ჩემი რიგით მე-20 :( დაბადების დღე.
შევიკრიბეთ, შევედით რომელიღაც ''ზავიძენიაში'', ვჭამეთ, ვსვით, ვსვით და ვსვით. აი მერე კი ჩემი წინა პოსტით აღფრთოვანებულმა მეგობრებმა გადაწყვიტეს To Do List-ის შედგენა (რომელი სურვილებს უფრო შეიცავდა ვიდრე აუცილებლად გასაკეთებელ საქმეებს), რომელიც იქვე ხელსახოცზე დავწერეთ. წარმოგიდგენთ მას სრულად.. გთხოვთ ყურადღებას ნუ მიაქცევთ გრამატიკულ შეცდომებს, ბარბარიზმებს, ლოთის აკანკალებულ ხელწერასა და არყის სუნს.



მთვრალი ვარ და მეპატიება ესეთი ხელით წერა.
თევზი (იუბი''ლ''არი), ქრისტი, ნათელა, მე (ალხაზა), თეო!!!

• ვიპყრობთ მწვერვალს კაthოჩე.
• ვუხსნით სიყვარულს ყველას და ყველაფერს.
• მჟავე კიტრის ჭამა.
• ფოტოსტუდია(for everyone).
• ნიკა For თეო.
• London for ნინელა.
• David for Natela (კრისა).
• P. for N.
• Bar For KRistი (და ყველასთვის).
  

ვიყოთ ყველა მაგრა. აქედან ყველანი მივდივართ საბოდიალოდ.

როდესაც ადამიანი ბევრს დალევს, აუცილებლად მოვა ეს გრძნობა, რაღაც სინანულის, წამით ჩაფიქრდები ცხოვრებაზე და მოგინდება ყველას და ყველაფრის დავიწყება, ამ გრძნობის განდევნა საკუთარი სხეულიდან. ესეც ამ გრძნობის განმდევნი ხელსახოცი:



მეფსია ისე მეფსიააა :)))
წამო თევზო მოვფსათ!
მიგვიქარავს მიშას შადრევანი :)))

ფსსსსს

ხელს ვაწერ: N.N.
Fish.
გამოვედით და გეგმას მივყევით, რომელიც შემდეგში მდგომარეობდა:

'' დავლიოთ და ვიბოდიალოთ''

ვიბოდიალეთ. ვიღაცას სიმღერის მუზა მოუვიდა, ვიღაცას ლექსის წაკითხვის, ვიღაცას ''ვაი არ მიცნოს ვინმემ, ესენი ვინ არიან''-ის, კედელზე აკვრის და მიმალვის.
დაღამდა და სახლებს მივაშურეთ (ნუ ვირაცამ WC, მიხვდება :D).
ახლა კი მინდა წარმოგიდგინოთ საჩუქარი, რომელიც ძალიან მესიამოვნა და რომელსაც სიმბოლური დატვირთვა აქვს, რაც მთავარია ჩემი სექტის წევრებმა მაჩუქეს..(სექტაზე მერე დავწერ რამეს, ალბათ)

ხო მართლა არ დამავიწყდეს - ნომინაციაში ყველაზე ორიგინალური მოლოცვა გაიმარჯვა გუკლეთილმა და გულუხვმა ფერმერმა, იმედა ბიძიამ:

ერთ-ერთი დასამახსოვრებელი დღე გამოდგა ეს 23 თებერვალი, ბედნიერი და გახარებული ვარ. იმედი მაქვს 2013-შიც ასეთივე ბედნიერი და გახარებული ვიქნები :P

კაthოჩე კარQი იყო..

P.S. ბიდიშს გიხდით ისეთ სიგოიმის ელემენტებზე როგორიც იყო: კაthოჩე, არა გატყუებთ, '' ზავიძენია'', შუტკა 2013 წელზე და პირობას ვდებ, რომ შემდეგ პოსტებში აღმოვფხვრი ამ, ახლადშეძენილ მავნე ჩვევას.

To Do List

ერთ-ერთ ბლოგზე წავაწყდი ვიდეოს რომელმაც ამქვეყნიურ ამაოებაზე დამაფიქრა



ცხოვრება ძალზე ხანმოკლეა და არ ღირს მისი უაზროდ განლევა.. ადამიანმა ყველაფრის ნახვა, დაგემოვნება და გამოცდა უნდა მოასწრო.. ვფიქრობ ცუდი არ იქნებოდა ამ ბუზისთვის ყველას მიგვებაძა და To Do List-ი შეგვედგინა.. ჩემი სია ჯერ სრული არ არის მაგრამ რამდენიმე პუნქტი დამუშავებული მაქვს და მინდა წარმოგიდგინოთ:

• უნდა მივიდე ჩემს სკოლაში და (პატივ)საცემ დირექტორს, ქალბატონ ირმას უნდ ვუთხრა, რომ ცხვირს დაბლა თუ დაწევს უფრო ადვილად ისუნთქებს, რადგან იქ, ზევით დაბალი წნევაა და ჰაერი გაიშვიათებულია.. ირმა ნანახი რომ გყავდეთ ყველაფერს მიხვდებოდით..
• უნდა გადმოვხტე პარაშუტით ნებისმიარი მაღალი ადგილიდან ან თვითმფრინავიდან.. მარტო არა, ვინმე ისეთთან ერთან ვისაც გამძლე ყურის ბარაბანი ექნება..
• უნდა დავლაშქრო რომელიმე მთა ან მწვერვალი, ოღონდ არა ქვების გორაკი ეზოში ან მთაწმინდა..
• უნდა გადმოვხტე ტროსით ხიდიდან, ნუ აქ ვინმესთან ერთად გადმოხტომა არ გამოვა, ამიტომ მომიწევს საკუთარი ყურების დახშობა რამე საშუალებით.

ესეც ასე 4-ზე შევჩერდები, ოთხჯერ ორი რვაა, რვა ჩემი ბედნიერი რიცხვია.. ამაზე ღრმა ლოგიკას ნუ მომთხოვთ თევზი ვარ მაინც..


ვიდეოს წყარო: sjobs.ge

მარაზმი

თავისუფალი ვარ.. ბევრი დრო მაქვს და ცოტა საქმე.. დროის უმეტეს ნაწილს ინტერნეტში ვატარებ.. ვკითხულობ უამრავ პოსტს სხვადასხვა ბლოგზე.. ერთი რაღაც შევნიშნე, დავფიქრდი და მინდა ამაზე დავწერო.. რატომ არ არსებობს ისეთი პოსტი სადაც სიტყვა მარაზმი არ არის გამოყენებული? ყველა რატომ წერს ქართულ ტელესივრცეში, ინტერნეტსივრცესა და საერთოდ, ზოგადად საქართველოში გამეფებულ მარაზმზე? ნუთუ არ შეიძლება ყველამ თავის საქმეს მიხედოს და სხვების დაცინვასა თუ გაკრიტიკებას შეეშვას.. არა კრიტიკა თავისთავად საჭირო და აუცილებელია, მაგრამ გააჩნია როგორ იქნება დაწერილი და ვის მიერ..
ქუჩაში, მეგობრების წრეში, საზოგადოებრივ ტრანსპორტში იმდენად ხშირად მესმის სიტყვა მარაზმი, რომლის მნიშვნელობა დარწმუნებული ვარ მხოლოდ ერთეულებმა იციან, რომ უკვე ეს სიტყვა მეჩვენება თვითონ ''მარაზმად''..

გადავწყვიტე ავხსნა რას ნიშნავს მარაზმი:

მარაზმ-ი [ბერძ. მარასმოს მოუძლურება, მოშვება] – 1. ადამიანის ფსიქიკური და ფიზიკური მოქმედების სრული დაქვეითება მოხუცებულობის ან ხანგრძლივი ქრონიკული ავადმყოფობის შედეგად. 2. (გადატ.). უილაჯობა, უუნარობა (მეცნიერებაში, ხელოვნებაში, პოლიტიკაში და სხვ.).

პიროვნების დაშლა (მარაზმი) ვლინდება კონტაქტების მოშლით გარშემომყოფებთან, მოუწესრიგებლობით, გაუმაძღრობით, რაც შერწყმულია კახექსიასთან. ავადმყოფები უმწეონი, საწოლზე მიჯაჭვულნი არიან. გარდა ფსიქიკის აღწერილი უხეში დარღვევებისა, გამოყოფენ აგრეთვე ნეგატიური ცვლილებების მსუბუქ ფორმებს. მათ საწყის გამოვლინებებს მიეკუთვნება ასთენიზაცია, ფსიქოპათიური ცვილებები. პიროვნების დონის დაქვეითებისას გარდა მომატებული გადაღლილობისა და გამაღიზიანებელი სისუსტისა, აღინიშნება აგრეთვე ფსიქიკური აქტიურობის ზოგადი დაქვეითება, ინტერესთა წრის შეზღუდვა, ინდივიდუალური დამახასიათებელი თვისებების ნიველირება.

დიდიხანი არ არის რაც მარაზმი სიგოიმესთან ასოცირდება ბევრისთვის, მაგრამ იმ ადამიანებს ვისაც ეს ასოციაცია აქვთ თვითონ სიტყვა ''სიგოიმე'' ''მარაზმი'' გონიათ.. ვფიქრობ სიტყვა ''მარაზმი'' მეტად შეურაცხმყოფელია და არ ღირს მისი ასე ხშირად და ყველას მიმართ გამოყენება..

ამ პოსტით იმედია ბევრი გაიგებს (ერთ-ორი მაინც) მარაზმის ჭეშმარიტ მნიშვნელობას და ყოველ წინადადებაში არ გამოიყენებს მას..

წყარო: http://www.nplg.gov.ge/gwdict/index.php?a=term&d=3&t=23980

http://medgeo.net/2009/07/25/mental_defect/#more-13976

i'm free

გუშინ ჩავაბარე ბოლო გამოცდა.. განვთავისუფლდი მუდმივი დაძაბულობისგან და სიზარმაცის დაძლევის სურვილისგან, რომელიც ყოველდღე გადასალახი მქონდა ამ უკანასკნელი ორი კვირის მანძილზე.. შემოვედი ჩემს ბლოგზე, რომელსაც როგორ ვატყობ არავინ კითხულობს.. რაღაც უნდა დამეწერა და აი ვწერ:

საზეიმოდ ვაცხადებ რომ ვუბრუნდები აგნოსციტიზმს 1 მარტამდე.

მერე ვნახოთ, მემგონი მომიწევს მაინც ყველაფრის შეცნობა, იმის შეცნობაც რაც მინდა და მაინტერესებს და იმის შეცნობაც არ მინდა და არ მაინტერესებს.. მოკლედ მოვრჩები ახლა ფილოსოფიას და რამე სასარგებლოს გავაკეთებ.. ოღონდ რას ჯერ არ ვიცი.

Plato: Rationalism

ძალიან კი მეზარება პოსტის დაწერა, მაგრამ, რომ არ დავწერო ვიცი მერე ვინანებ.. მოკლედ იმის თქმა მინდა რომ სწავლა დამეწყო და აგნოსტიცისტების მთავარი დევიზი

"არ ვიცი და არც შემიძლია ვიცოდე"

დროებით მაინც უნდა დავივიწყო (ყოველშემთხვევაში სანამ ეს სემესტრი დამთავრდება). ვალდებული ვარ დავუბრუნდე რეალობას და რაციონალურად შევაფასო ჩემი ამჟამინდელი მდგომარეობა ..

რაციონალიზმი, ასევე რაციონალისტური მოძრაობა ფილოსოფიური დოქტრინაა, რომლის მტკიცებით სინამდვილის შეცნობა შეიძლება განსჯითა და ფაქტების ანალიზით, რწმენის, დოგმისა ან რელიგიური სწავლების ნაცვლად.მის თავდაპირველ ფესვებს პლატონთან მივყავართ.

პლატონი - ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი კლასიკური ხანის ბერძენი ფილოსოფოსი, სოკრატეს მოსწავლე, არისტოტელეს მასწავლებელი, ფილოსოფიური დიალოგების ავტორი, ათენის აკადემიის დამფუძნებელი. პლატონი ინტენსიურად ასწავლიდა აკადემიაში და ასევე დაწერილი აქვს ნაშრომები მრავალ ფილოსოფიურ თემაზე, რომელთაგან უმთავრესი მისი დიალოგებია, თუმცა ასევე შემორჩენილია რამდენიმე ეპიგრამა და წერილები. მიჩნეულია, რომ პლატონის დიალოგები თითქმის სრულიად არის შემორჩენილი ორიგინალში. თუმცა, ზოგიერთი დიალოგი, რომელსაც ბერძნები პლატონს მიაწერდნენ ამჟამად მიიჩნევა, რომ უფრო ადრინდელი წარმოშობის უნდა იყოს. პლატონის დიალოგების მთავარი პერსონაჟი სოკრატეა. თუმცა ამ დიალოგთა შემადგენლობის რა ნაწილი ეკუთვნის სოკრატეს ან თავად პლატონს დიდი კამათის საგანია, ვინაიდან სოკრატეს თავად საკუთარი შეხედულებები არ გამოუთქვამს. მიუხედავად ამისა, პლატონი უდავოდ განიცდიდა სოკრატეს გავლენას და მრავალი იდეა მის ადრეულ ნამუშევრებში სოკრატესგან ნასესხები უნდა იყოს.

• ბევრი გადადის ჭკუიდან, მაგრამ ყველა სხვადასხვანაირად.
• ერთროულად იყო ძალიან კარგი და ძალიან მდიდარი,შეუძლებელია.
• სიხარულიც და მწუხარებაც იმაში ჰგვანან ერთმანეთს, რომ ორივე ერთნაირად გვიხშობს გონებას.
  
• აზრები ერთმანეთს იმისთვის ებრძვიან, რომ დასძლიონ შეცდომა და მიაღწიონ ჭეშმარიტებას.
  
• პოლიტიკა - ეს ერთად ცხოვრების ხელოვნებაა.
  
• წიგნი არ არის ჩემი მასწავლებელი.
  
• მხოლოდ მკვდარი დაინახავს ომის დასასრულს.
  
• ვისაც შეუძლია ქვეყნის მართვა, არ აქვს ამის სურვილი, ხოლო მას, ვისაც სურვილი აქვს, არ გააჩნია საამისო უნარი.
  
  
  

Time

დღეს უკვე 9 იანვარია, დასასრულს უახლოვდება ჩემი საახალწლო არდადეგები.. გული მწყდება, ვერ გამიგია როგორ გავიდა ეს ორი კვირა (არადა არ დავმთვრალვარ უგონოდ , რომ არ მახსოვდეს:P).. დრო, დრო, დრო.. რატომ არ გვყოფნის არასდროს? რატომ გადის ასე სწრაფად როცა ძალიან გვჭირდება და რატომ გადის ასე ნელა როცა რაღაცას ველით? ან საერთოდ რა არის დრო? ამ კითხვებში გართულმა კვლავ მივუკაკუნე wikipedia-ს.. სად იყო და სად არა ფილოსოფიის ცნებებსა და ტერმინებში აღმოვაჩინე.. მართლაც უცნაური ფენომენია ეს დრო.. არა? ყველასთვის სხვადასხვანაერად გადის მაგრამ მაინ ყველასთვის ერთ ჩარჩოში - საათშია მოქცეული. აი რა აღმოვაჩინე..

დრო მატერიის არსებობის ერთ-ერთი ძირითადი ფორმაა, რომელიც მოვლენების კანონზომერი მონაცვლეობით გამოიხატება.

სივრცე და დრო განუყოფელადაა ერთმანეთთან დაკავშირებული: ყველაფერი ხომ სადღაც და ოდესღაც ხდება.

დრო არასდროს ჩერდება. ის ყოველთვის უცვლელი სიჩქარით მიდის.

და ამდაგვარი ყველასთვის ცნობილი ფაქტები, ვერ ვიპოვე ვერც ერთი პასუხი ჩემს კითხვებზე, მაგრამ არც ამაზე მინაღვლია, მე ხომ აგნოსტიცისტი ვარ.. (ამაყი)